testimonial Marjo en Maarten

testimonial Marjo en Maarten2017-05-20T16:32:14+00:00

Wij zijn de trotse eigenaren van een 6 tal poezenbeesten. Twee vrouwtjes en 4 mannetjes. Allen gecastreerd. We hebben al zolang we samen zijn katten. En dat is een heerlijk idee. Die eigenwijze karaktertjes en toch zo aanhankelijk. We hebben veel verschillende rassen met zo hun eigen karakters. Vaak daar wel op uitgezocht. En wonder boven wonder gaat het altijd goed, met al die verschillende rassen in huis. Helaas hebben we in de 28 jaar dat we katten hebben ook van vele weer afscheid moeten nemen door overlijden. Dit trof niet alleen ons, maar ook onze kattenbende.

Ook zij maakten een rouw proces door als we soms veel te vroeg afscheid moesten nemen van een dierbare vriend(in) of broer of zus. In het bijzonder onze Twister. Dit is een Bengaalse kat. Hij is inmiddels 11 jaar. In 2011 raakte hij zijn grote vriend, toen even oud als hij, en binnen een paar maanden na elkaar gekomen op een leeftijd van 3 maanden, kwijt. Frodo was een Noorse Boskat van tenminste 11 kg. Die twee waren echte vrienden, lagen veel bij elkaar, speelden, ravotten en Frodo wist altijd korte metten te maken met het drukke gedrag van Twister. Dat gedrag, een Bengaal eigen, was soms niet te stuiten. Ze waren zeg maar partners in crime. Maar Frodo had altijd weer het overwicht om Twister rustig te laten worden. Helaas werd Frodo op veel te jonge leeftijd erg ziek. En overleed daaraan. Twister begon vanaf toen te sproeien/plassen in huis. Niet gelijk, maar geleidelijk aan werd het steeds meer. Totdat het voor hem en voor ons nare vormen ging aannemen. Hij plaste bij voorkeur boven het stopcontact. Waardoor de urine via de muur het stopcontact in liep en de stoppen eruit sloegen. Verschillende apparaten moesten er ook aan geloven, zoals de tv en de radio. Inmiddels, we hadden nog andere katten rondlopen, hadden we er een vriendje bij genomen. Een Noortje met een druk karakter, tenminste zo was hij omschreven, maar bleek na bij ons te zijn gekomen een evenwichtig beestje te zijn van al 5 jaar. In de hoop dat hij en Twister vriendjes werden en met elkaar konden ravotten. De dames in ons groepje zijn niet zo ravotterig. En ook de andere Noorse Boskat die we hebben niet. Helaas gebeurde er veel in de jaren daarna. In 1 jaar tijd verloren we nog twee katten onverwachts, kregen we een herplaatser van 5 jaar, druk manneke, met een ondeugend karakter, bleek ons nieuwe Noortje epilepsie te hebben, wat een grote impact op de groep bleek te hebben. Voor Twister, die toch al zo’n teer zieltje had, was dat reden te meer om nog meer te gaan plassen. Hij leed, meer nog dan de andere katten onder de spanning en stress die al die nare en toch ook soms leuke nieuwe dingen met zich mee bracht. Hij accepteerde de twee nieuwelingen zonder pardon. Vond er leuke maatjes in. Maar het overlijden van ons laatste Noortje, een vrouwtje, die duidelijk de leiding in de groep had, gaf schommelingen in het evenwicht van de groep. Er was geen leider meer. En niemand leek dit op zich te willen nemen. Twister ging zich wel soms dominant gedragen, maar wist toch ook niet precies hoe hij het aan moest pakken. Kortom hij uitte zijn onzekerheid in plassen. En territorium afbakenen door plassen. Via de dierenarts kwamen we aan het telefoonnummer van Kirsten. We hadden eerst een lang telefoongesprek, waarin ik uitlegde hoe de situatie was en wat er aan vooraf was gegaan. Zij vroeg mij dit in een mail naar haar op te sturen. Kirsten stuurde per mail een aantal lijsten die we in moesten vullen. En ook een aantal observatie lijsten. We hebben eerst Twister uitvoerig door onze dierenarts laten onderzoeken wat urine enzo betrof, om medische redenen uit te sluiten. Daarna maakten we met Kirsten een afspraak. Zij kwam bij ons thuis om kennis met ons en Twister te maken. Dit verliep heel sfeervol . Ze bekeek de ingevulde formulieren van het observeren samen met ons. Ze bekeek het huis, de leefomgeving van Twister en de anderen katten. Kirsten gaf ons heel veel tips, op papier en mondeling waar we mee aan de slag konden gaan. Ze liet ons zien hoe we Twister konden helpen zijn evenwicht weer terug te krijgen. Na haar bezoek aan ons maakte Kirsten een samenvatting met diagnose enz. Wij zijn aan de slag gegaan met de veranderingen in huis. Ik hou Kirsten nog steeds op de hoogte van de vorderingen die we maken met Twister. Want het sproeien is inmiddels al aardig afgenomen. Het kost veel tijd en inzet van ons om dit voor elkaar te krijgen en je moet er ook echt achter staan. Anders mislukt het. Ik zeg zelf : Stapje voor stapje. We gaven niet op als het in het begin niet het gewenste resultaat opleverde. En echt soms waren we de wanhoop nabij. En sloeg de twijfel toe. Toch hielden we vol. We gingen voor de lange termijn oplossing. 4 jaar plassen en sproeien is niet binnen een week op te lossen. Iedere keer weer wat uitproberen. Dit gedrag moesten we heel langzaam uitbannen, door middel van onze inzet. En inmiddels werpt het vruchten af. We zijn er nog niet. Maar volhouden van onze kant is het beste. En we hebben heel veel aan alle tips, die er zijn gegeven. Heel veel hadden we zelf al uitgeprobeerd voor Kirsten kwam, maar er waren ook nieuwe dingen. Het lijkt erop dat Twister weer een beetje meer ontspannen wordt en niet meer zo heel veel heeft met het overnemen van de leiders rol. We leiden hem vooral af door heel veel met hem te spelen. We zijn blij met wat Kirsten voor ons kon betekenen.

Marjo en Maarten van der Voorde, Zuid Beijerland